Χτες βράδυ ζώντας την οδύσσεια* της επιστροφής από τη δουλειά, σκεφτόμουν αν έχω πράγματα να πω, αν ναι σε ποιόν και γιατί τέλος πάντων “διατηρώ” ένα blog αν δεν έχω κάτι να μοιραστώ. Να’μαι πάλι εδώ λοιπόν σε μια προσπάθεια (δεν ξέρω ακόμη αν είναι ανάγκη, αλλά θέλω να του δώσω μια ευκαιρία ακόμη) να επανασυνδεθώ. Αυτά για την επιστροφή μου (ελπίζω). Για να δούμε τι θα ακολουθήσει..
* Η οδύσσεια ως συνήθως έχει με την αγωνία για το πως θα επιστρέψει κανείς στο σπίτι, όταν χρειάζεται να κοιτάξεις όλα τα δελτία να δεις τι απεργεί κάθε μέρα αλλά και όταν όλα λειτουργούν δεν ξέρεις ποιός θα έχει παρκάρει σε πάνω στις στροφές ή σε όποιο άλλο σημείο γίνεται ώστε να ακινητοποιηθεί το λεοφωρείο και να μπλοκάρει η κίνηση σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου τουλάχιστον. Έτσι και χτες περπάτησα πάλι το μισό δρόμο ως το σπίτι, μιας και βαρέθηκα να περιμένω το γερανό να έρθει να απομακρύνει 2 αυτοκίνητα που πάρκαραν και στις πλευρές της στροφής (για να αποκλείσουν οποιαδήποτε ελπίδα να περάσει οτιδήποτε από κει!). Σήμερα το μενού έχει μια απεργία που για να καταλάβεις πως να κυκλοφορήσεις θέλεις να τα βάλεις σε excel και να δεις τι πιθανότητες υπάρχουν να πετύχεις κάποιο ΜΜΜ.
