Προσμονή

Μαι λέξη που είχα σχεδόν ξεχάσει και να λοιπόν που σήμερα είναι η κατάλληλη λέξη για να περιγράψει την κατάστασή μου!

Κι ο λόγος; Μια Nikon D90 που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής αλλά δεν μπορώ ακόμη να ψαχουλέψω, μιας και είμαι στο γραφείο. Ήδη την κοπάνησα μισή ώρα για να πάω να την παραλάβω. Τώρα πρέπει να περιμένω να φτάσω σπίτι για να την πιάσω στα χέρια μου και να ακουστεί αυτό το πρώτο κλικ! Αυτό το μαγικό κλικ που σημαίνει την αλλαγή εποχής. Μπαίνω κι εγώ σοβαρά λοιπόν στον κόσμο της ψηφιακής φωτογραφίας. Αντιστάθηκα πολύ, αλλά τελικά ήρθε η στιγμή που μου έλειψε αυτό το κράτημα της SLR, οι φακοί, τα σύνεργα. Πάνω από όλα όμως μου έλειψε η ματιά, αυτή που φωτογραφίζει στιγμές.

Επιστρέφω λοιπόν στην παλιά αγάπη, αφήνοντας στην άκρη (προς το παρόν, γιατί ποτέ δεν ξέρεις) την αναλογική μου μηχανή (είναι τόσο καιρό πια παρατημένη), μέσω ενός νέου δρόμου! Θα επανέλθω με τα πρώτα μου κλικ!

Περιμένοντας

Περιμένοντας τον καινούριο χρόνο, ζω ένα διαφορετικό άγχος από τις άλλες χρονιές, θέλω να τελειώσω τις εκκρεμότητές μου. Με έχει πιάσει μια μανία να τελειώνω με οτιδήποτε είναι στη μέση ή σε εκκρεμότητα: από απλήρωτους λογαριασμούς μέχρι μισοτελειωμένα σαμπουάν! Θέλω μέχρι αύριο να ελευθερωθεί το ψυγείο μου από λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν, να έχω πετάξει ότι δε θέλω και δεν πρόκειται τελικά να χρησιμοποιήσω, να μη χρωστάω email, reports, κάρτες, ευχές, να έχω το ψυγείο μου γεμάτο για να επιχειρήσω να φτιάξω κάποιες από αυτές τις μαγικές συνταγές που μαζεύω με μανία, να έχω φροντίσει να μη λείψει κάτι της Μυρτώς, να είναι όλα έτοιμα και τακτοποιημένα για να υποδεχτώ τη νέα χρονιά που θέλω να είναι χρονιά διαφοροποίησης, δημιουργίας, διάκρισης, αναγνώρισης! Λένε θα είναι θα είναι η χρονιά των Ιχθύων (επιτέλους!!!), εγώ θέλω να είναι η χρονιά μου!

2010 σε περιμένω! Είμαι σίγουρη ότι θα τα πάμε πολύ καλά μαζί!

Independent Swan

Ομολογώ ότι δεν ξέρω πολλά από μοντέρνο χορό, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει από το να απολαμβάνω τις καλές παραστάσεις. Περπατώντας λοιπόν την Κυριακή στο Βερολίνο, από τo Κυριακάτικο flohmarkt της Arkonaplatz προς Mauerpark, συνάντησα την Halle Tanzbuehne Berlin, της cie. Toula Limnaios. Θα ήθελα πολύ να δω μια δικής της παράσταση, αλλά τη μέρα εκείνη παρουσιαζόταν η νέα παράσταση του Jo Fabian Independent Swan. Έστειλα κι εγώ λοιπόν ένα email με την κράτηση μου (μόλις 1,5 ώρα πριν την παράσταση) και τα εισιτήρια μας-περιέργο για τα δικά μας δεδομένα-μας περίμεναν.

Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση λοιπόν, για την την φαινομενική μη-απόδραση του ατόμου από ένα ανώτερο σύστημα. Η μη-απόδραση λοιπόν μου έφερε στο μυαλό μια άλλη αναπόδραστη ανάγκη, την Αδράστεια, που κατά σύμπτωση είναι το όνομα μιας άλλης χορευτικής ομάδας στη Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω τι απέγινε αυτή η ομάδα αυτή, ελπίζω όμως να ξαναβρεί την ψυχή της.

Όσο για τον Ανεξάρτητο Κύκνο, μας έδειξε ότι μπορεί να αποδράσει, ακόμη και μέσα από φαινομενικά επιβαλλόμενες πράξεις. Αν λοιπόν βρεθείτε εκεί-ή κάπου αλλού-ψάξτε λίγο, κάπου θα βρείτε κάποιον κύκνο να χορεύει ή να δραπετεύει. Το καθένα έχει την ομορφιά του!

Θέλω να πετάξω..

.. με αερόστατο! Τώρα! Να κάνω μια βόλτα γύρω από την Ακρόπολη και μετά να γλιστρήσω προς τη θάλασσα, να γεμίσω ουρανό και θάλασσα. Να ξεχάσω τα reports, τα concept notes, τα ppt, τα pdf και κυρίως τα ΦΕΚ!

Τι υπέροχη ηρεμία εκεί πάνω!

Ορκίστηκα!

…Τέλειωσε κι αυτό! Σε ένα γεμάτο από περήφανους συγγενείς αμφιθέατρο, καμιά 50αριά σχεδόν άτομα βγήκαν στην αγορά για ανεύρεση εργασίας με μεταπτυχιακά (καμιά 10αριά εξ’ αυτών με διδακτορικά). Ούτε η BASF, που λέει κι καλός μου, να υπήρχε δε θα είχε τόσες θέσεις για να μας προσλάβει. Αλλά δεν ανησυχούμε πια γιατί το νέο, αξιοκρατικό σύστημα μοριοδότησης του ΑΣΕΠ θα μας φροντίσει όλους! Ας μη το σχολιάσω..

Κατά τα άλλα, ένα γεγονός που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, ακόμη κι από όσους ήταν εκεί.. Φαίνεται, όσο μεγαλώνεις (εσύ, τα όνειρά σου, οι φιλοδοξίες σου) τόσο πιο αόρατος γίνεσαι, ώστε να μην εμποδίζεις τις βλέψεις, τα σχέδια και τις έννοιες των άλλων.

Εγώ όμως είμαι περήφανη κι αυτό δεν μπορεί να μου το στερήσει κανείς!Μπράβο μου λοιπόν!

Οι αθλητικές εφημερίδες και ο φραπές

Επειδή πρέπει να συνηθίζω το νέο-παλιό μου περιβάλλον στη Θεσσαλονίκη, ανέβηκα πάνω και πέρασα εκεί το ΣΚ. Τα highlights του διημέρου ήταν πολλά. Θα αναφέρω όμως το κατ’ ομοφωνία σημαντικότερο: Σάββατο βράδυ λοιπόν ο ΠΑΟΚ στο 91′ (ή μήπως στο 93′;) κέρδισε στην Τούμπατην Ξάνθη, ενώ στο μπάσκετ κέρδισε με ρεκόρ διαφοράς 35 πόντων τον αιώνιο (σε τοπικό επίπεδο) αντίπαλο Άρη. Στο ραδιόφωνο που αναμεταδίδει τους αγώνες, ο ΠΑΟΚτζής-μέχρι-κόκκαλο εκφωνητής, παίρνει μια βαθειά ανάσα και λέει: “Ρε, μ..κα αύριο θα ξυπνήσω το πρωϊ και θα πάρω όλες τις αθλητικές (εφημερίδες). Πέντε φραπέδες θα πιώ ρε μ..κα (με 3 λ)!!”

Γειά σου μάνα Σαλλλονίκη!

Έρχεται λοιπόν η ώρα της επιστροφής! Πολλές φορές ευχήθηκα να γυρίσουμε πίσω, στα μέρη που ζήσαμε τα πιο όμορφα χρόνια. Στην πόλη που ερωτεύτηκα ένα μεταπτυχιακό φοιτητή κι έρωτας αυτός κρατάει ακόμη. Στο Θερμαϊκό που λατρεύα να βλέπω κάθε πρωί από το μπαλκόνι μου. Στην πόλη που μεγαλούργησαν ο Φάνης και ο Νότης! Στην πόλη όπου έχω ακόμη φίλους και εύχομαι να μπορώ να τους βλέπω, παρόλο που για τους περισσότερους το ραντεβού δε θα είναι πλέον στο De Facto, αλλά σε παιδότοπο.
Στην πόλη όπου επιστρέφουμε, ο καλός μου ως Επίκουρος Καθηγητής, εγώ με ένα μάστερ (και πάλι άνεργη) και συνοδεία ενός γατιού (η γνωστή Μυρτώ).

Σε σένα καλέ μου επίκουρε να ευχηθώ να κάνεις όλα όσα ονειρεύτηκες μέσα στον Ακαδημαϊκό χώρο αλλά όχι μόνο εκεί! Συγχαρητήρια!

Γειά σου μάνα Σαλονίκη! Να μας φερθείς καλά γιατί χάρη σου εγκαταλείπω άλλα όνειρα!

Είναι μια μέρα δύσκολη

Σήμερα είναι μια από αυτές τις μέρες που παρακαλώ να περάσει εν ριπή οφθαλμού. Όπως λέω εδώ και μέρες, θέλω να ξυπνήσω και να είναι Σάββατο, μπορώ;;
Η μέρα μου όμως ξεκίνησε με κάτι-παραδόξως-ευχάριστο!! Ένας γνωστός και βραβευμένος Ελληνοαμερικανός chef, μαγειρεύει στο εστιατόριο Nisi στο New Jersey και αποκαλύπτει μια από τις βραβευμένες και πολυσυζητημένες συνταγές του, τους Keftedes me traxana!
Σας παραθέτω τη συνταγή στην αυθεντική μορφή της και όποιος τη δοκιμάσει ας μας πει τις εντυπώσεις του!

Super Bowl: Keftedes me trahana
• 1 cup milk
• 1½ cup bulgur wheat
• 2 tablespoons olive oil, plus more for sautéing
• 1 medium white onion, chopped
• 2 medium zucchini, grated
• 3 cloves garlic, minced
• ½ teaspoon red chili flakes
• 1 tablespoon salt, or to taste
• 1 teaspoon freshly ground black pepper, or to taste
• 1½ pounds ground beef
• 1¼ pounds ground lamb
• 2 eggs, slightly beaten
• ½ cup fresh mint, chopped
• ½ cup fresh parsley, chopped
• 1½ cups grated kefalotyri cheese (or use Parmesan)
• ½ to ¾ cup dried bread crumbs
• Yogurt, garlic and apricot dip (see note)

Bring milk to a boil in a small saucepan and pour over bulgur in a small bowl. Cover and let rest until milk is absorbed and the bulgur has cooled, about 1 hour.
Heat 2 tablespoons olive oil in a sauté pan over medium heat and cook onions until soft and clear but not browned. Add zucchini, garlic and chili flakes and cook 3 to 4 minutes more. Season with salt and pepper and set aside to cool.
Combine the ground meat in a large bowl and add bulgur, onion-zucchini mixture, eggs, mint, parsley and cheese. Fold in bread crumbs a little at a time, until mixture no longer sticks to your hands when trying to roll a meatball. Roll mixture into 1¼-inch meatballs.
Heat a large sauté pan over medium heat, and add just enough olive oil to coat the bottom of the pan. Fry meatballs on all sides until cooked through, working in batches. Transfer cooked meatballs to a draining rack or paper towels to allow excess oil to drain. Serve with yogurt, garlic and apricot dip.
Yield: 115 meatballs.
Note: To make yogurt, garlic and apricot dip, mix together 2 cups thick Greek yogurt, 8 to 10 finely chopped dried apricots, 3 finely chopped garlic cloves and enough salt to taste.

Άντε και καλή όρεξη!

Αξία άξιων, αξιοκρατία και αξιολόγηση

Πολύς λόγος λοιπόν για αξίες, για άξιους, για αξιοκρατία και αξιολόγηση.
Πειστήκαμε τώρα περί αξίας και αξίων;…

Η γενιά του σκυλάδικου και του showbiz (λέμε τώρα) gossip

Το editorial της χθεσινής Lifo, αφιερωμένο στην (συντριπτική) πλειοψηφία της νέας γενιάς, τουλάχιστον των λεγόμενων αυτών των οποίων γίνομαι αυτήκοος μάρτυς κάθε μεσημέρι στην πιο γνωστή (λόγω πανεπιστημίου) λεωφορειακή γραμμή της πρωτεύουσας, το 608.